خانه / دانستنیهای پزشکی / بیماری ام اس / ام اس و نقش ویروس ها

ام اس و نقش ویروس ها

ام اس و کدام ویروس ها؟

دکتر دونالد گیلدن (Donal Gilden) از مرکز علوم سلامتی دانشگاه کلرادو در دنور آمریکا چنین اظهار می دارد: “بسیاری از ویروسها و مواد بیماری زا در بیماری ام اس دیده می شود، اما هیچ کدام از آنها ارتباط محکمی با این بیماری ندارند”.

دانشمندان بر روی ویروسهایی مثل ویروس سرخک، اوریون، هاری، آنفلوآنزا، هپاتیت، هرپس و اپشتاین بار تحقیق نموده اند تا شاید ارتباط آنها را با بیماری ام اس متوجه شوند. بسیاری از بیماران دچار ام اس دارای آنتی بادیهایی برعلیه یک یا چند ویروس می باشند، اما تاکنون هیچ دلیلی پیدا نشده است که ثابت کند ابتلاء قبلی به یک عفونت می تواند باعث شروع شدن تخریب خود ایمنی میلین ها شود.

در طی دهه ۱۹۹۰ میلادی بسیاری از فرانسوی ها بعد از تزریق واکسن هپاتیت Bدچار بیماری ام اس شدند و بحث برسر این قضیه شروع شد که یا واکسن و یا ویروس هپاتیت B باعث بروز این بیماری شده است. پزشکان در دانشگا/ه هاروارد یک بررسی علمی را آغاز نمودند تا مشخص نمایند که آیا این موضوع صحت دارد یا خیر. در ماه فوریه سال ۲۰۰۱ میلادی این پزشکان گزارش کردند که صدها پرستاری که واکسن هپاتیت B را دریافت نموده بودند هیچکدامشان به بیماری ام اس دچار نشده اند. براساس این تحقیق، متخصصین در این امر توافق نمودند که ویروس ضعیف شده هپاتیت B که در واکسن ها از آن استفاده می شود احتمالاً باعث بروز بیماری ام اس نمی شود.

در ماه ژانویه سال ۲۰۰۲ میلادی، دکتر آلبرتوآشریو (Alberto Ascherio) و همکارانش از دانشگاه هاروراد، ویروس دیگری را گزارش کردند که ممکن است در ایجاد بیماری ام اس نقش داشته باشد. محققین کشف نمودند که ویروسی به نام اپشتاین- بار (Epstein- Barr) که باعث بروز بیماری منونوکلئوز عفونی می شود در خون بسیاری از افراد مبتلا به بیماری ام اس یافت می شود.

گرچه تحقیقات بیشتری لازم است تا مشخص گردد که آیا ابتلا قبلی به عفونت ویروس اپشتاین- بار در افراد می تواند واقعاً باعث ایجاد بیماری ام اس شود، اما دانشمندان نتیجه گرفته اند که تحقیقات آنها شواهدی را نشان می دهد که ابتلاء قبلی به چنین عفونتی باعث افزایش خطر ابتلاء به بیماری ام اس در افراد می گردد. با اینحال، دانشمندان متذکر شده اند که از آنجایی که تعداد کمی از افرادی که قبلاً به ویروس اپشتاین-بار آلوده شده اند به بیماری ام اس نیز دچار شده اند، بنابراین عوامل دیگری نیز باید در بیمار شدن آنها دخیل باشد. این عوامل ممکن است شامل استعداد ژنتیکی آنها به دچار شدن به ام اس باشد و یا اینکه سنی که آنها عفونت اولیه را گرفته اند احتمالاً در این مورد نقش دارد.

 ام اس و یک معما

گرچه هنوز دانشمندان نتوانسته اند ثابت کنند که چه ویروسی در ایجاد این بیماری نقش درد (البته اگر واقعاً ویروسها در این بیماری نقش داشته باشند) اما اخیراً تحقیقات بسیار زیادی

روی این موضوع انجام می شود که ابتلاء به چنین عفونتهایی چگونه می تواند همراه با سایر عوامل مثل استعدا ژنتیکی باعث بروز بیماری ام اس شود. نظریه ای که اخیراً اعلام شده این است که شاید ویروسی که در ایجاد این بیماری نقش دارد حاوی ماده شیمیایی مشابه میلین می باشد. به محض اینکه سیستم ایمنی بدن برعلیه این ویروسها تولید آنتی بادی (پادتن) میک ند آنتی بادی ها اشتباهاً بجای ویروسها، میلین را به عنوان یک جسم خارجی شناسایی نمده و به آن حمله می کنند.

نظریه دیگر این می باشد که عفونت ویروسی باعث ناتوان کردن سیستم ایمنی بدن می شود و در نتیجه این سیستم قادر به تشخیص تفاوتهای بین میلین خود بدن و اجسام خارجی

نبوده و به آن حمله می کند. یک نظریه مشابه دیگر نیز وجود دارد که می گوید ویروس ممکن است به سیستم ایمنی بدن حمله کرده و آن را ناتوان سازد و در نتیجه مشکلات بعدی را ایجاد کند.

اقداماتی که امروزه برای حل معمای چگونگی اثر ویروسها و نیز سایر عوامل بر روی بروز بیماری ام اس صورت می گیرد به بررسی محل جغرافیایی زندگی افراد و نیز به زمانی که فرد ممکن است دچار عفونت ویروسی شود نیز توجه دارد. از آنجایی که این واقعیت بر همه روشن است که بیماری ام اس بیشتر در کشورهایی که از خط استوا دورتر هستند و در قسمتهای شمالی ایالات متحده آمریکا شایعتر می باشد، دانشمندان را مجبور نمود که بر روی ویروسهایی که در این مناطق شایعتر هستند بیشتر بررسی نمایند. محققین کشف نمودند که خطر ابتلاء به بیماری ام اس بستگی به این دارد که تا سن پانزده سالگی آن فرد در چه منطقه ای زندگی کرده است. برای مثال کسی که تا سن پانزده سالگی در یکی از ایالتهای شمالی آمریکا مثل میشیگان زندگی کرده است و سپس به مناطق جنوبی مثل ایالت تگزاس تغییر مکان داده است نسبت به افرادی که از ابتدا در این مناطق جنوبی زندگی کرده اند خطر بیشتری دارد که به بیماری ام اس مبتلا می شود. بسیاری از متخصصین عقیده دارند که عامل مهمی که در این مسئله نقش دارد عفونتهای ویروسی است که افراد در دوران کودکی در مناطق دور از استووا و مناطق شمالی دچار آن می شوند.

این حقیقت که اکثر افرادی که به بیماری ام اس دچار می شوند اولین علایم آن را در سنین بین ۱۵ تا ۴۵ سالگی نشان می دهند نقش هورمونهایی که در دوران بلوغ فعال می شوند را در ایجاد بیماری ام اس مطرح می سازد. در تحقیقاتی که اخیراً انجام شده نشان داده شده است که تجویز بعضی از هورمونهای جنسی به بیماران مبتلا به ام اس، به نظر می رسد که در بسیاری از افراد مبتلا به نوع عود کننده- فروکش کننده ام اس، درکنترل حملات این بیماری کمک کننده بوده است. در تحقیق دیگری که صورت گرفته، دیده شده است که خانمها در هنگام حاملگی از تعداد علایم و مشکلات حاد آنها کم می شود که شاید به علت افزایش هورمونهای استروژن و پروژسترون در آنها باشد.

با وجود عوامل بسیاری که ممکن است در ایجاد بیماری ام اس نقش داشته باشند احتمالاً پیدا شدن علل واقعی بروز این بیماری چندین سال طول خواهد کشید. با اینحال، پیشرفتهای جدید که در چگونگی نقش ژنتیک، سیستم ایمنی بدن و عوامل محیطی مثل ویروسها شده است، پزشکان را بیش از هر زمان دیگری به کشف چگونگی ابتلاء بعضی از افراد به این بیماری نزدیکتر کرده است. همچنین این اطلاعات جدید باعث خواهد شد که پزشکان راهی را پیدا نمایند که از این بیماری در سایر افراد پیشگیری شود و درمانهای جدیدتر و بسیار مؤثرتری را برای افراد مبتلا کشف نمایند.

Check Also

تحقیقات در مورد بیماری ام اس

 تحقیقات بر روی علایم بیماری ام اس از آنجایی که دانشمندان بطور کلی عقیده دارند …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *